دستگاه گردش خون 
دستگاه گردش خون، سیستم بسیار گسترده‌ای دارد که خون را از قلب به قسمت‌های مختلف بدن فرستاده و سپس دوباره به قلب باز می‌گرداند. عروقی که خون را از قلب به قسمت‌های مختلف بدن منتقل می‌کنند سرخرگ، و عروقی که خون را به قلب بر می‌گردانند سیاهرگ نامیده می‌شوند.     
سرخرگ‌های اصلی پس از خروج از قلب بطورمداوم به شاخه‌های باریکتری تقسیم می‌شوند و در نهایت خون را به کوچک‌ترین ساختارهای بدن یعنی سلول‌ها می‌رسانند. خون پس از واگذاری اکسیژن و مواد غذایی خود و دریافت دی‌اکسیدکربن و سایر مواد زاید وارد سیاهرگ‌های کوچکی شده و این سیاهرگ‌ها با به هم پیوستن خود سیاهرگ‌های بزرگتری را تشکیل می‌دهند و در نهایت از طریق دو سیاهرگ بزرگ زیرین و زبرین وارد دهلیز راست قلب می‌شود. در سطح سلولی، اکسیژن و مواد غذایی از میان دیواره مویرگ‌های میکروسکوپی مبادله می‌شوند

دکتر قلب-دکتر منافی-جراحی قلب


سرخرگ‌ها و مویرگ‌ها 
آئورت که بزرگترین سرخرگ بدن است از سمت چپ قلب شروع می‌شود. قطر آئورت در حدود 2/5 سانتی‌متر بوده، حاوی خون غنی از اکسیژن است و آئورت از بطن چپ به سمت بالا رفته و پس از یک قوس و به طرف شکم  پایین می‌رود. سرخرگ‌های بزرگ به شاخه‌های مختلفی تقسیم می‌شوند که خون بخش‌های مختلف بدن را تأمین می کنند. سرخرگهای کاروتید و مهره‌ای به سر و گردن می‌روند.     
سرخرگ زیر ترقوه ای خون دست را تأمین می‌کند. آئورت شکمی نزولی شاخه‌هایی را به معده، کبد، کلیه‌ها و روده‌ها می‌فرستد و توسط این سرخرگ‌ها خون این اعضا را تامین می‌نماید. در نهایت آئورت به دو سرخرگ انتهایی ایلیاک تقسیم می‌شود که خود تبدیل به سرخرگ‌های رانی می‌شوند که به پاها می‌روند
سرخرگ ریوی از بطن راست خارج می‌شود و خون فاقد اکسیژن را جهت دریافت اکسیژن به ریه‌ها می‌فرستد. گردش خون ریوی مشابه گردش خون عمومی (سیستمیک) بدن است ولی به ریه ها محدود می شود. در ریه‌ها تبادل اکسیژن و دی‌اکسیدکربن در سطح سلولی رخ می‌دهد

سرخرگ‌ها به عروق کوچکتری تقسیم می‌شوند که سرخرگچه نامیده می‌شوند. سرخرگ‌ها و سرخرگچه‌ها دارای دیواره‌های انعطاف پذیری هستند که می‌توانند تنگ و گشاد شوند، عملی که تاثیری حیاتی در هدایت جریان خون دارد. خون همواره در محلی که مقاومت کمتری دارد راحت‌تر حرکت می‌کند، بنابراین سرخرگ‌های گشاد شده سبب افزایش جریان خون شده و سرخرگ‌های تنگ شده موجب کاهش جریان خون می‌شوند. شاخه‌های انتهایی سرخرگچه‌ها مویرگ نامیده می‌شوند. مویرگ‌ها کوچکترین عروق هستند. اکثر مویرگ‌ها دارای دیواره‌ای به ضخامت تنها یک سلول هستند. مویرگ‌های تخصصی انواع مختلف بافت‌های بدن، اجازه عبور مولکول‌های مختلف از دیواره خود را می‌دهند. برای مثال در ریه‌ها مولکول‌های دی‌اکسیدکربن (یک ماده زاید) از خون خارج می‌شوند تا از طریق تنفس دفع شوند و این در حالی است که مولکول‌های اکسیژن از طریق دیواره مویرگ‌ها وارد خون می‌شوند. در دستگاه گوارش و در روده‌ها مولکول‌های مواد غذایی از دیواره مویرگها گذشته و وارد خون می‌شوند.

دکتر قلب-دکتر منافی-بهترین جراح قلب

سیاهرگ‌ها 
در سطح سلولی بدن، مویرگ‌ها خونی که اکسیژن آن مصرف شده است را دریافت می‌کنند. مویرگ‌ها به عروق بزرگتری جریان پیدا می‌کنند که سیاهرگچه نامیده می‌شوند. سیاهرگچه‌ها نیز به هم پیوسته و سیاهرگ‌ها را تشکیل می‌دهند. فشار سیاهرگ‌ها بطور قابل توجهی کمتر از سرخرگها می‌باشد و دیواره‌های آنها نیز نازک‌تر هستند. به همین دلیل است که نمونه خون از سیاهرگها گرفته می‌شود. دیواره سیاهرگ‌ها هم مانند سرخرگها تنگ و گشاد می‌شوند. هرگونه انقباض در عضلات شما سیاهرگ‌ها را تحت فشار قرار داده و به جریان خون کمک می‌کند تا بر جاذبه زمین غلبه کرده و به سمت قلب جریان پیدا کند. همچنین یک سیستم دریچه‌ای یک طرفه در سیاهرگ‌ها وجود دارد که از برگشت خون به عقب جلوگیری کرده و منجر به جریان یکطرفه خون در مسیر صحیح می‌شود
جریان خون سیاهرگی بدن از طریق دو رگ بزرگ وارد قلب می‌شود: بزرگ سیاهرگ زبرین که خون بخش فوقانی بدن را به قلب می‌آورد و بزرگ سیاهرگ زیرین که خون قسمت تحتاتی بدن را به قلب باز می‌گرداند. این دو رگ وارد دهلیز راست می‌شوند. دهلیز راست خون را به بطن راست می‌فرستد تا از آن جا دریافت اکسیژن به ریه‌ها جهت منتقل شود.

خون 
خون یک ناقل مایع می باشدکه برای حفظ یک محیط مطلوب جهت رشد سلولهای بدن اکسیژن، آنزیمها(پروتئین هایی که باعث تسریع و پیشبرد واکنشهای شیمیایی در بدن می شوند) و سایر مواد غذایی حیاتی را به سلول می رساند. خون از یکسری سلول‌های تخصصی (گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید و پلاکت‌ها) و پلاسما (مایعی که سلول‌های خون در آن معلق هستند) تشکیل شده است
سلول‌های قرمز خون که اریتروسیت یا گلبول‌های قرمز هم نامیده می‌شوند، اکثریت سلول‌های خونی را تشکیل می‌دهند. گلبول‌های قرمز وظیفه حمل اکسیژن را برعهده دارند. هر گلبول قرمز به شکل یک نعلبکی است تا سطح آن جهت تبادل اکسیژن تا حد امکان افزایش یابد. از لحاظ شیمیایی هرگلبول قرمز مقدار زیادی از یک ماده تحت عنوان هموگلوبین دارد که در واقع یک پروتئین حاوی آهن است و وظیفه انتقال اکسیژن را برعهده دارد. با عبور گلبول‌های قرمز از ریه‌ها یعنی محلی که غنی از اکسیژن می‌باشد، هموگلوبین سریعاً با اکسیژن ترکیب می‌شود. زمانیکه گلبول‌های قرمز به بافت‌ها (یعنی محلی که غلظت اکسیژن نسبتاً پایین می‌باشد) می‌رسند، اکسیژن خود را از دست می‌دهند. در بافت‌ها گلبول‌های قرمز دی‌اکسیدکربن را که یک فرآورده زاید ناشی از فعالیت سلول‌ها می‌باشد، برداشت می‌کنند و آنرا جهت دفع به ریه‌ها منتقل می‌کنند. در ریه‌ها دی‌اکسیدکربن از گلبول‌های قرمز آزاد شده و با بازدم از بدن خارج می‌شود. گلبول‌های قرمز در مغز استخوان با سرعتی در حدود 8 میلیون گلبول در ثانیه (یا میلیاردها سلول در طی یک روز) تولید می‌شوند. عمر گلبول‌های قرمز در حدود 3 تا 4 ماه است.
گلبول‌های سفید خون یا لکوسیت‌ها، نقشی حیاتی در حفاظت از بدن در مقابل عفونت ایفا می‌کنند. یک دسته ازگلبول‌های سفید خون که لنفوسیت نامیده می‌شوند، ارگانیسم‌های میکروسکوپی مهاجم یا سایر مواد مضر برای بدن را شناسایی می‌کنند و سبب آغاز پاسخ ایمنی در بدن می‌شوند. زمانی که بدن با عفونت مقابله می‌کند، تعداد گلبول‌های سفید افزایش می‌یابد.
همچنین سلول‌های دیگری نیز در پلاسما معلق می‌باشند که پلاکت نامیده می‌شوند و هنگام آسیب به عروق خونی سبب آغاز واکنش تشکیل لخته خون می‌شوند. گلبول‌های سفید و پلاکت‌ها تنها 1 تا  2 درصد حجم خون را تشکیل می‌دهند
در حدود 55 درصد حجم خون را پلاسما تشکیل می‌دهد که مایعی زرد رنگ می‌باشد و حاوی پروتئین‌ها، گلوکز (قند)، کلسترول و سایر اجزا می‌باشد. پروتئین‌های پلاسما نقش‌های متفاوتی را برعهده دارند: حمل مواد غذایی، دخالت در فرآیند لخته شدن و عمل به عنوان پادتن برای مبارزه با عفونت

دکتر قلب دکتر منافی-بهترین جراح قلب منافی

دستگاه تنفس 
دستگاه تنفسی اکسیژن را از هوا به داخل ریه‌ها منتقل کرده و سپس در ریه‌ها اکسیژن را وارد خون نموده و بالاخره محصولات زاید فرآیند انرژی‌زایی سلول‌ها یعنی دی‌اکسیدکربن را دفع می‌نماید. بخش‌های مختلف دستگاه تنفس متعاقب فعالیت خود، هوا را وارد ریه‌ها نموده و سپس آن ‌را خارج می‌سازند. ریه‌ها محل فرآیندهای بیوشیمیایی تنفس نیز می‌باشند و در آنها اکسیژن‌گیری و دفع دی‌اکسیدکربن خون در سطح سلولی رخ می‌دهند

دستگاه تنفسی-دکتر منافی-قلب


به موازات این مسیرهای هوایی، شبکه‌ای از عروق خونی، خون را به بافت ریه می‌رسانند. مویرگ‌های کوچک، سطح کیسه‌های هوایی را می‌پوشانند و از طریق دیواره‌های این مویرگ‌ها، اکسیژن از کیسه‌های هوایی به خون منتقل می‌شود. همچنین ملکول‌های دی‌اکسیدکربن که از بافت‌های بدن توسط خون به ریه‌ها آورده شده‌اند نیز جهت دفع با بازدم به داخل کیسه‌های هوایی منتقل می‌شوند. خون غنی از اکسیژن به قلب منتقل می‌گردد تا از آنجا به تمامی بدن انتقال یابد و به همین ترتیب خون حاوی دی‌اکسیدکربن به سمت ریه‌ها می‌رود تا دی‌اکسیدکربن آن در بازدم دفع شود.