سنجش سطح کلسترول 
سطح بالای کلسترول خون هیچگونه علامتی ندارد، در نتیجه ممکن است افراد سطح کلسترول خون بسیار بالایی داشته باشند ولی هیچ اطلاعی از آن نداشته باشند. سطح بالای کلسترول خون (که به شکل سطح بالاتر از mg/dl 240 تعریف می‌شود) یکی از مهم‌ترین عوامل خطر ابتلا ‌به بیماری‌های قلبی‌عروقی است. در کشورهایی مثل ژاپن که تا به امروز سطح کلسترول خون افراد به‌طورمتوسط   mg/dl 150 می‌باشد، بیماری‌های قلبی‌عروقی نادر هستند
تمامی بزرگسالان بیش از 20 سال باید سطح مجموعه لیپوپروتئین‌ها و کلسترول خون خود را هر 5 سال اندازه‌گیری نمایند. کودکانی که در خانواده‌هایی با سابقه بیماری قلبی زودرس متولد می‌شوند، باید از سن 2 سالگی تحت سنجش کلسترول خون قرارگیرند. در سنجش کلی چربی‌های خون نه تنها کلسترول کل بلکه HDL و تری‌گلسیریدها هم اندازه‌گیری می‌شوند.


پزشک به تمامی این مقادیر علاوه بر عوامل خطر ذکر شده قبلی در شما توجه نموده و از مجموعه آنها میزان ‌خطرکلی را ارزیابی می‌نماید و ضریب خطر ایجاد بیماری قلبی در 10 سال آینده در شما را به اطلاعتان می‌رساند. آگاهی از این میزان خطر سبب می‌شود که انسان گام‌هایی در جهت بهبود سلامت قلبی‌عروقی و کاهش احتمال بروز حمله قلبی و سکته مغزی خود بردارد.
برای اندازه‌گیری سطح کلسترول خون می‌توان به پزشک یا آزمایشگاه مراجعه نمود. نتایج اندازه‌گیری کلسترول خون در مراکز تجاری یا نمایشگاه‌های سلامت هیچ‌گاه به اندازه بررسی در آزمایشگاه‌های معتبر قابل اطمینان نیست. برای اطمینان از درستی نتایج باید این آزمایش 
به صورت ناشتا انجام شود. LDL مهمترین شاخص خطر حمله قلبی است ولی یک آزمایش غیر ناشتا تخمین دقیقی از آن به دست نمی‌دهد. برای آماده شدن جهت انجام آزمایش چربی خون باید اقدامات زیر را انجام داد:


به مدت 10 تا 12 ساعت پیش از آزمایش، باید به جز آب هیچ چیز نخورید و نیاشامید       (اغلب در طول شب(.
شما می توانید تا 12- 10 ساعت پیش از آزمایش، غذاهای معمولی را مصرف بکنید
اگر شما در روز آزمایش بیمار باشید، حتماً آزمایش را به روز دیگری موکول کنید.
پیش از انجام آزمایش از پزشک خود سوال نمایید که در صبح روز آزمایش، مجاز به مصرف کدامیک از داروهای خود می‌باشید

تحلیل نتایج آزمایش

کلسترول خون با واحد میلی‌گرم در دسی‌لیترخون (mg/dl ) بیان می‌شود. مقادیر کلسترول بر اساس میزان خطری که برای سلامتی ایجاد می‌کنند طبقه‌بندی می‌شوند. چون ممکن است مقادیرکلسترول در هر روز نسبت به روزهای دیگر متفاوت باشد، در نتیجه طبقه‌بندی بر اساس یک طیف مقادیر صورت می‌گیرد. البته قرارداشتن در طیف بالای کلسترول هرگز به این مفهوم نیست که انسان قطعا دچار بیماری‌های قلبی‌عروقی می‌شود و قرارگرفتن در طیف پایین کلسترول نیز به مفهوم اطمینان از عدم وقوع بیماری‌های قلبی‌عروقی نمی‌باشد. اثر مقادیرکلسترول بر روی میزان‌خطرکلی بیماری‌های قلبی ‌عروقی یا سکته ‌مغزی بستگی به عوامل دیگری مثل سابقه خانوادگی، دیابت (بیماری‌قند‌خون)، فشارخون بالا و سایر عادات سلامتی مانند استعمال سیگار یا عدم فعالیت جسمانی دارد

سطح کلسترول کلی (کلسترول تام(
سطح کلسترول کلی، رایج‌ترین آزمایش برای شناسایی افراد در معرض خطر می‌باشد. در نیمی از بالغین سطح کلسترول کلی mg/dl 200 یا کمتر می‌باشد که حاکی از میزان پایین خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی می‌باشد. مصرف غذاهای حاوی مقادیر پایین چربی اشباع و چربی ترانس و انجام ورزش منظم حتی در صورت قرارگرفتن سطح کلسترول در این طیف، مطلوب می‌باشد. هر5 سال سطح چربی‌های خون خود را اندازه‌گیری کنید. سطح کلسترول کلی mg/dl 239 - 200 حدمرزبالا تلقی شده و میزان خطر حمله قلبی نسبت به افراد با مقادیر زیر mg/dl 200 را به بیش از دو برابر افزایش می‌دهد. با پزشک درباره مقادیر ذکر شده در آزمایش چربی‌های خون و سایر عوامل خطر صحبت نمایید. زنان جوان در سنین پیش از قاعدگی و همچنین مردانی که فعال می‌باشند، ممکن است دارای مقادیر بالای کلسترول باشند، اما در معرض خطر بالای ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی نباشند. علت این است که گرچه سطح کلسترول کلی خون بالاست، اما سطح  HDL یا کلسترول خوب نیز افزایش یافته است و LDL  یا کلسترول بد خون در سطح هدف می‌باشد. با پزشک خود در مورد نتایج آزمایش‌های خود مشاوره کنید
اگر کلسترول کلی خون بالای mg/dl 240 باشد، درمقایسه با افراد دارای سطح کلسترول خون حد مرز(239mg/dl-200)، بیش از دو برابر در معرض خطر حمله قلبی هستید. همچنین در معرض خطر بیشتر سکته مغزی نیز قرار دارید باید با پزشک خود در مورد سطح چربی‌های خون خود مشورت نموده و سطح آنها را به محدوده سالم کاهش دهید

سطح HDL 
HDL )
یا همان کلسترول خوب) در سطوح بالا سبب کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی می‌شود. بیماران با سطح پایین HDL در معرض افزایش‌خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی هستند. سطح متوسط HDL در مردان بین  mg/dl 50-40 است در حالی که در زنان به‌طور میانگین مقادیرHDL بیشتر بوده و مابین mg/dl 60-50 می‌باشد. هورمون استروژن زنانه سبب افزایش سطح HDL می‌شود. پس از یائسگی سطح HDL در زنان ممکن است کاهش یابد و در نتیجه خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی افزایش می‌یابد. در مردان و زنان مقادیر کمتر از mg/dl 40  پایین در نظر گرفته می‌شوند. افرادیکه مبتلا به اضافه‌وزن بوده و یا از لحاظ جسمانی غیرفعال می‌باشند‌، میزان HDL  پایین‌تری دارند
اگر مقادیر HDL پایین باشد پزشک ممکن است به ورزش بیشتر توصیه کند، وزن خود را در صورتی‌که اضافه‌وزن دارید یا چاق هستید کاهش دهید، و اگر سیگاری می‌باشید آن ‌را ترک کنید. گرچه درمان کلسترول بالا بطورمعمول متمرکز برکاهش کلسترول LDL می‌باشد، اما امروزه پزشکان تأکید خود را بر روی افزایش HDL بیشتر کرده‌اند. یک راهبرد کلیدی برای افزایش کلسترول HDL، مصرف بیشتر ماهی و مصرف کمتر گوشت قرمز می‌باشد. همچنین مصرف روغن ماهی امگا 3 سبب کاهش تری‌گلیسرید و افزایش HDL می‌شود
نسبت کلسترول کلی به HDL در مقایسه با مقدارکلسترول کلی، شاخص معنی‌دار و بهتری برای بررسی میزان خطر است. این امر بدین دلیل است که کلسترول کلی طبیعی کمتر از mg/dl 200  در صورت همراهی با کاهش سطح  HDL، ممکن است موجب افزایش میزان خطر شود. برای محاسبه این نسبت مقدار کلسترول کلی بر مقدار HDL  تقسیم می‌شود. عدد بیش از 5 نشان‌دهنده افزایش میزان خطر می‌باشد. هرچه این نسبت کمتر باشد میزان خطر بیماری قلبی کاهش می‌یابد. سعی کنید این نسبت را به حدود 1 تا 4 کاهش دهید.

سطح LDL
LDL
کلسترول بد است که ممکن است به آهستگی در پلاک‌های سرخرگ‌ها رسوب می‌کند. اگر بخواهیم تنها یک شاخص لیپیدی را به عنوان شاخص خطر بیماری قلبی‌عروقی انتخاب کنیم، LDL مهمترین شاخص می‌باشد. مقادیر کمتر از mg/dl 100مطلوب تلقی می‌شوند. البته اگر سایر عوامل خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی تحت کنترل باشند، ضرورتی برای پایین نگاه داشتن سطح LDL وجود ندارد. در صورت ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی نیز بهتر است سطح LDL پایین‌تر ازmg/dl 70 نگه داشته شود.
البته شما در مورد مقادیر LDL خود با توجه به سایر جنبه‌های سلامت قلبی‌عروقی و سایر عوامل خطر، باید با پزشکتان صحبت کنید. بیماریهایی که سبب افزایش میزان خطر می‌شوند شامل فشارخون‌بالا (mmHg 120/80 یا بیشتر) یا مصرف داروهای‌ ضد‌فشارخون، ابتلا به سایر بیماری‌های عروقی، ابتلا به دیابت نوع 2 (گلوکز ناشتای خون mg/dl 126 یا بیشتر حداقل در 2 مرتبه اندازه‌گیری) یا سابقه حمله قلبی می‌شوند.

سایر عوامل خطر عبارتند از:

استعمال سیگار یا تماس طولانی مدت با دود سیگار افراد دیگر.
سطح HDL کمتر از  mg/dl 40.
سابقه خانوادگی بیماری قلبی زودرس (بیماری قلبی در پدر یا برادر قبل از 55 سالگی یا در مادر یا خواهر قبل از 65 سالگی(.
سن (45 سال یا بیشتر در مردان، 55 سال یا بیشتر یا یائسگی در زنان.(
یائسگی در هرسنی.
زندگی غیرفعال و بدون تحرک.
اولین قدم برای کاهش سطح LDL، پیروی از یک رژیم غذایی حاوی مقادیر کمتری از چربی اشباع، چربی ترانس و کلسترول و سرشار از فیبر می‌باشد (مطالب زیر را بخوانید و به صفحات59-55 رجوع کنید.(
همچنین افراد دارای اضافه‌وزن، نیاز به کاهش وزن و افزایش میزان فعالیت دارند.
 
اگر سطح LDL بسیار بالا باشد ممکن است علاوه بر تغییرات سالم در شیوه‌ زندگی استفاده از درمان دارویی نیز ضروری باشد. تغییرات سالم در شیوه زندگی به یک زمان طولانی جهت بهبود سطح LDL و بهینه‌سازی وضعیت قلبی‌عروقی نیاز دارد. اگر تغییرات سالم در شیوه ‌زندگی قادر نباشند که سطح LDL را به محدوده طبیعی بازگردانند، ممکن است پزشک دارو تجویز نماید . در بیشتر افراد استفاده توام از داروهای کاهش‌دهنده کلسترول و نیز تغییرات سالم در شیوه زندگی می‌توانند سطح LDL را کاهش دهند.


تری‌گلیسرید 
ممکن است سطح بالای تری‌گلیسرید در ایجاد بیماری‌های قلبی‌عروقی نقش داشته باشد، اما هنوز میزانی از تری‌گلیسرید بالا که به تنهایی عامل خطر ابتلا به بیماریهای قلبی‌عروقی باشد، مشخص نشده است. پزشکان می‌دانند که ترکیب LDL  بالا و تری‌گلیسیرید بالا سبب افزایش خطر حمله قلبی به بیش از میزانی می‌شود که هر یک از این عوامل به تنهایی موجب آن می‌گردند. افراد با تری‌گلیسرید بالا اغلب چاق هستند، معمولا مبتلا به فشارخون‌بالا یا دیابت (بیماری‌قندخون) بوده و دارای سطوح پایینHDL می‌باشند. سطوح به شدت بالای تری‌گلیسرید (بیش از mg/dl 500) ممکن است منجر به التهاب در لوزالمعده (پانکراس) تحت عنوان پانکراتیت شود که یک بیماری تهدیدکننده زندگی می‌باشد.
درصورت افزایش سطح تری‌گلیسیرید، اقداماتی مثل کنترل وزن، پیروی از یک رژیم غذایی حاوی مقادیر اندک چربی‌اشباع و چربی‌ترانس، محدودیت مصرف قند و سایر کربوهیدرات‌ها و عدم مصرف الکل و ورزش منظم مفید هستند. قند خون ناشتا را نیز باید اندازه بگیرید تا علایم زودرس بیماری دیابت (بیماری قند خون) را کنترل کنید. افزایش تری‌گلیسرید ممکن است یکی از علایم سندرم متابولیک باشد که تحت عنوان سندرم مقاومت به انسولین نیز شناخته می‌شود.